Krappe suikervoorraad verwacht in EU

Wereld
De COVID-pandemie heeft gevolgen voor de wereldsuikerbalans. Maar deze zijn minder groot dan aangenomen. Er zijn slechts beperkt verstoringen van oogst of verwerking gemeld. Ondanks dat in sommige landen het oogsten en verwerken van suikerriet vooral manueel werk is. Weersomstandigheden hadden een veel grotere invloed op de uiteindelijke productie. 
Het COVID-effect op de mondiale suikerconsumptie laat zich moeilijk inschatten. Veel analisten worstelen met deze vraag. Enerzijds beïnvloeden lockdowns de consumptie van suiker(houdende) producten. Anderzijds zijn er ook signalen van een sterke(re) vraag, zoals de recordhoge Chinese suikerimporten en de stijging van binnenlandse suikerverkopen in Brazilië. 

ISO verwacht met al deze onzekerheden voor 2020-2021 een tekort van zo’n 3,5 miljoen ton suiker. Voor het volgende suikermarketingjaar 2021-2022 is de voorlopige inschatting een vrij gebalanceerde marktsituatie. Maar het is met alle onzekerheden en aannames nog koffiedik kijken.  

Brazilië 
Momenteel is de wereld sterk afhankelijk van Braziliaanse suiker. In het voornaamste gebied (Centre-South) is de productie boven de 38 miljoen ton suiker uitgekomen. Dit is zo’n 12 miljoen ton méér dan vorig jaar. Op dit moment wordt zo’n 70% van de mondiaal geëxporteerde ruwe suiker verscheept vanuit Braziliaanse havens. Ondanks dat Brazilië zwaar geraakt is door COVID verloopt deze logistieke operatie vooralsnog voorspoedig. Het is echter een fragiel evenwicht. 
De rietsuikercampagne in Brazilië is afgerond. Het volgende seizoen start waarschijnlijk weer in mei. Er wordt momenteel geen ‘verse’ Braziliaanse suiker geproduceerd. Vanwege de teleurstellende oogsten in andere landen is er zodoende op de wereldmarkt krapte aan vrij beschikbare ruwe rietsuiker. 

Beperkte beschikbaarheid
India is beperkt in staat dit gat in Braziliaans aanbod te dichten. Ondanks grote voorraden en een exportsubsidie zijn logistieke restricties (onder meer te weinig beschikbare containers) de oorzaak voor de trage export.      
Ongunstige weersomstandigheden hebben in diverse andere belangrijke suiker exporterende regio’s grote impact gehad. 
In Thailand is door eerdere droogte de oogst in twee jaar tijd bijna gehalveerd. De suikerproductie is van ruim 14 miljoen ton tot circa 7,5 miljoen ton gezakt.
Door droogte is in Rusland de suikeropbrengst met bijna 40% gedaald van nagenoeg 8 miljoen ton naar 5 miljoen ton. Ook in Oekraïne is de productie met 30% gedaald tot zo’n 1 miljoen ton. De twee landen zijn hierdoor afhankelijk van import in plaats van suiker te kunnen exporteren.  

EU-productie
Ook in de EU valt de bietsuikerproductie tegen. De meeste suikerbietencampagnes zijn afgerond. De productie lijkt met zo’n 10% te zijn gedaald tot zo’n 15,6 miljoen ton. Exclusief het verenigd Koninkrijk komt dit neer op 14,7 miljoen ton. In Frankrijk is de productie gedaald met iets meer dan 30%, vooral door het vergelingsvirus in combinatie met droogte.  

*Mede door Brexit worstelt de Europese Commissie met de statistiek. De getallen zijn vooralsnog inclusief de cijfers van UK. 

Door deze fikse terugval in Franse productie lijkt Duitsland voor het eerst in lange tijd weer de grootste EU-suikerproducent te zijn. Ondanks dat de Duitse productie met zo’n 5% kleiner is geworden. 
In kleinere teeltgebieden, zoals Oostenrijk en Slowakije, was er juist een bovengemiddelde opbrengst per hectare. Al met al zorgt de tegenvallende Europese suikerproductie voor een krappe marktsituatie.   
    
EU-import
Door de matige suikerproductie moet de EU meer suiker importeren. In het suikermarketingjaar 2019/2020 was de EU al een netto-importeur van ruim 1 miljoen ton. Mede door de beperkte beschikbaarheid van suiker op de wereldmarkt komen deze importen slechts langzaam los. Ook de importprijzen lopen daardoor op. Voor november 2020, de meest actuele gegevens, lag de gemiddelde importprijs voor witsuiker van EPA/EBA suiker al op € 470 CIF. Bij het schrijven van dit artikel ligt het niveau van importen gelijk aan dat van vorig jaar. Hierdoor teert de EU in op de suikervoorraden.  

*Mede door Brexit worstelt de Europese Commissie met de statistiek. De getallen zijn vooralsnog inclusief de cijfers van UK. 

Met iets meer dan 1 miljoen ton verwacht de Europese Commissie een eindvoorraad van slechts iets meer dan 3 weken in de EU. Dit is zéér krap. Temeer omdat de Europese Commissie de geraamde consumptie slechts met 1% heeft verhoogd. Terwijl verwacht wordt dat mede door de vaccinatieprogramma’s in de tweede helft van 2021 de COVID-maatregelen flink afgebouwd kunnen. Hierdoor stijgt de suikerconsumptie eveneens enigszins. 

Verwachtingen
Door de teleurstellende uitkomst van teeltseizoen 2020 is er weinig suiker in de EU. Ook importen lijken niet zonder meer soelaas te bieden. Prijsstijgingen lijken hierdoor te verwachten. De ontwikkeling van het areaal van teeltseizoen 2021 is een punt van aandacht. Voor 2021 kijken telers kritisch of ze nog bieten willen telen. Door moeilijke teeltomstandigheden en lage/negatieve marges op de teelt daalt hun interesse. Temeer omdat de graanprijzen zich sterk opwaarts ontwikkelen. Ondanks dat meerdere landen derogaties toestaan voor bepaalde gewasbeschermingsmiddelen neemt dit niet de economische zorg van telers weg. Het toelaten van neonics in Frankrijk en Duitsland gaat bijvoorbeeld gepaard met stevige (teelt)eisen. Zeker niet alle telers zullen daarom neonics gaan inzetten of überhaupt bieten gaan telen. Een verdere reductie in bietenareaal van een paar procent lijkt waarschijnlijk. Zelfs met gemiddeld goede weersomstandigheden lijkt dit een voorbode van wederom een jaar waarin de EU netto-importeur zal zijn. 

Overige berichten